ADHD Nie Jest Nowym Zaburzeniem

Koncepcja ADHD ma długą historię, zaczynającą się od doniesień klinicznych z krajów europejskich. We wczesnych raportach nie używano terminu „ADHD” ale opisywały one dzieci, u których występowały objawy i upośledzenia obecnie uznawane za ADHD.

Najbardziej zbliżony opis kryteriów diagnostyczny ADHD na których opierają się dzisiejsze sposoby diagnozowania powstał w 1845. Stworzył go niemiecki lekarz Heinrich Hoffmann opisując objawy w książkach dla dzieci : „Struwwelpeter“- Staś straszydło, „Hans-guck-in-die Luft“. Książki te opisują chłopca mierzącego się z objawami ADHD.

Pierwsze informacje na temat ADHD u dorosłych pojawiły się w roku 1956 które informowały o potrzebie badań w tym kierunku. Jednak pierwsze badania dotyczące ADHD u dorosłych przeprowadzone zostały przez Paula Wendera w latach 70. XX wieku. Wender, amerykański psychiatra, zauważył, że objawy ADHD, które wcześniej były uważane za problem wyłącznie dziecięcy, mogą również występować u dorosłych. Oto pierwsze 3 badania w temacie ADHD które opisał dr. Wender.

Badanie diagnostyczne ADHD u dorosłych: Wender opracował kryteria diagnostyczne dla ADHD u dorosłych, które uwzględniały objawy charakterystyczne dla tej grupy wiekowej. Badanie to pomogło zrozumieć, że ADHD nie jest wyłącznie problemem dziecięcym, ale może również dotyczyć dorosłych.

Badanie długoterminowego przebiegu ADHD u dorosłych: Wender śledził pacjentów z ADHD przez dłuższy okres czasu, obserwując, jakie objawy występowały u nich w wieku dorosłym. To badanie pomogło zidentyfikować specyficzne wyzwania i trudności, z jakimi borykają się osoby dorosłe z ADHD.

Badanie skuteczności leczenia ADHD u dorosłych: Wender badał różne metody leczenia ADHD u dorosłych, w tym farmakoterapię i terapie behawioralne. Jego prace przyczyniły się do rozwoju skutecznych strategii terapeutycznych dla tej grupy pacjentów.

Oto te i inne przykłady z literatury potwierdzające istnienie tego zaburzenia od 1755 roku:

  1. 1775 rok – Melchior Adam Weikard, niemiecki lekarz, napisał pierwszy podręcznikowy opis zaburzenia mającego znamiona ADHD. Weikard opisał tak zwaną „osobę nieuważną” jako powierzchownie spostrzegawczą i niezbyt ostrożną. Brakuje jej umiejętności uważnego słuchania. Przez większość czasu pamięta tylko połowę tego, co usłyszała. Ogólnie rzecz biorąc, ich wiedza składa się z „wszystkiego po trochu, ale nic z całości”
  2. 1798: Alexander Crichton z Royal College of Physicians (Wielka Brytania) opisał podobne zaburzenie w podręczniku medycznym. Napisał on: w tej chorobie pamięci, jeśli można to tak nazwać, każde wrażenie zmysłowe wydaje się pobudzać dotkniętą osobę i wprawiać ją w nienaturalny stan niepokoju. Poruszający się ludzie, jak bieganie w przestrzeni, najmniejszy hałas, trzeszczący stół, trzaskanie drzwiami, za dużo (lub za mało) światła – wszystko to niszczy skupienie uwagi u dotkniętych osób, ponieważ wszyscy i wszystko może je natychmiast rozproszyć.
  3. 1845: Heinrich Hoffmann, późniejszy dyrektor pierwszego szpitala psychiatrycznego we Frankfurcie nad Menem w Niemczech, opisał nadpobudliwość i deficyty uwagi w książce dla dzieci, która dokumentowała zachowania podobne do ADHD i związane z nimi upośledzenia. Jego opis jest już bardzo zbliżony do obecnie obowiązujących.
  4. 1887–1901: Désiré-Magloire Bourneville, Charles Boulanger, Georges Paul-Boncour i Jean Philippe opisali odpowiednik ADHD we francuskich pismach medycznych i edukacyjnych  Martinez-Badia i Martinez-Raga,
  5. 1902: George Still, lekarz z Wielkiej Brytanii, napisał pierwszy opis tego zaburzenia w czasopiśmie naukowym.
  6. 1907: Augusto Vidal Perera napisał pierwsze hiszpańskie kompendium psychiatrii dziecięcej. Opisał wpływ nieuwagi i nadpobudliwości wśród dzieci w wieku szkolnym.
  7. 1917: Gonzalo Rodriguez-Lafora hiszpański neurolog i psychiatra opisał objawy ADHD u dzieci i stwierdził, że są one prawdopodobnie spowodowane chorobą mózgu o podłożu genetycznym.
  8. 1932: Franz Kramer i Hans Pollnow z Niemiec opisali zespół podobny do ADHD i ukuli termin „zaburzenie hiperkinetyczne”, który został później przyjęty przez Światową Organizację Zdrowia.
  9. 1937: Charles Bradley z USA odkrył, że lek amfetaminowy zmniejsza objawy podobne do ADHD.
  10. Lata czterdzieste XX wieku: Objawy podobne do ADHD u dzieci opisano jako „minimalną dysfunkcję mózgu”.
  11. 1956–1958: Pierwsza wskazówka z dalszych badań dotycząca utrzymywania się zachowań związanych z minimalną dysfunkcją mózgu w wieku dorosłym.
  12. Lata 60. XX w.: Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków zatwierdziła metylofenidat (Ritalin) w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci.
  13. Lata 70. XX wieku do chwili obecnej: Kryteria diagnostyczne ADHD ewoluowały w oparciu o badania wykazujące, że diagnoza pozwala przewidzieć odpowiedź na leczenie, przebieg kliniczny i historię choroby w rodzinie.

Artykuł napisany na podstawie badania The World Federation of ADHD International Consensus Statement: 208 Evidence-based Conclusions about the Disorder z 2021 r.

Podobne wpisy

Jeden komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *