Jak diagnozuje się ADHD?

ADHD wymaga współpracy kilku specjalistów – przede wszystkim psychologa, psychiatry i pediatry u dzieci, a niekiedy też neurologa, który przeprowadza wywiad z rodzicem lub opiekunem i/lub pacjentem w celu udokumentowania kryteriów zaburzenia. ADHD nie można zdiagnozować na podstawie samych skali ocen, testów neuropsychologicznych ani metod obrazowania mózgu.

Do rozpoznania wymagane jest:

1) występowanie przez co najmniej 6 miesięcy nieprawidłowego rozwojowo poziomu objawów nadpobudliwości i impulsywności i/lub nieuwagi,

2) objawy występujące w różnych środowiskach (np. w domu i szkole),

3) objawy utrudniające życie,

4) niektóre objawy i upośledzenia wystąpiły po raz pierwszy we wczesnym lub średnim dzieciństwie, oraz

5) żadne inne zaburzenie lepiej nie wyjaśnia objawów

Jak wygląda osoba z ADHD?

Taką osobę można opisać przede wszystkim jako nieuważną, głównie nadpobudliwą i impulsywną lub mogą występować te objawy łącznie w zależności od charakteru objawów. Analizy większej ilości badań wskazują, że brak uwagi jest silniej powiązany z trudnościami w nauce, niską samooceną, negatywnymi wynikami zawodowymi i gorszym ogólnym funkcjonowaniem adaptacyjnym. Objawy nadpobudliwości i impulsywności są związane z odrzuceniem przez rówieśników, agresją, ryzykownymi zachowaniami np. podczas jazdy, seksualnymi w sporcie i przypadkowymi obrażeniami. Objawy charakterystyczne w powiązanych zaburzeniach różnią się także w zależności od wymiaru.

ADHD upośledza funkcjonowanie osób wysoce inteligentnych?

Tak to prawda w grupie osob z ADHD można zdiagnozować to zaburzenie. Populacyjne badanie urodzeniowe obejmujące ponad 5700 dzieci nie wykazało znaczących różnic między dziećmi z wysokim, średnim lub niskim IQ a tymi spełniającymi kryteria ADHD. Częstości występowania zaburzeń uczenia się, zaburzeń psychicznych i nadużywania substancji psychoaktywnych oraz wskaźniki leczenia stymulującego są podobne.

Jak jest w dorosłości?

W okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości wiele osób z ADHD w dzieciństwie w dalszym ciągu cierpi na zaburzenia spowodowane tym zaburzeniem, chociaż często wykazują zmniejszoną nadpobudliwość i impulsywność, zachowując jednocześnie objawy nieuwagi.

Współwystępowanie z innymi zaburzeniami?

Wiele dużych badań epidemiologicznych i klinicznych pokazuje, że ADHD często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza depresją, chorobą afektywną dwubiegunową, zaburzeniami ze spektrum autyzmu, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi, zaburzeniami zachowania, zaburzeniami odżywiania i zaburzeniami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych. Obecność tych zaburzeń nie wyklucza rozpoznania ADHD.

U dzieci młodszych w grupie cześciej diagnozuje się ADHD

Metaanaliza obejmująca 25 badań, w których wzięło udział ponad osiem milionów uczestników, wykazała, że ​​u dzieci i młodzieży stosunkowo młodszych niż ich koledzy z klasy częściej diagnozuje się ADHD.

Podobne wpisy

Jeden komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *